home page 
english
e-mail
Saint
GeorgeSaint
George is known as the 'dragon slayer' and his pictures show him as a brave
knight in battle with a fierce dragon. Sometimes, there is a beautiful lady in
the picture, too. Saint George is fighting the dragon to protect the lady.
Dragons
represent wickedness and evil and are said to be fierce, cruel, and greedy for
treasure and power. Legends say that dragons have fiery breath, long sharp claws
and wings to swoop down on unsuspecting people. they destroy the countryside and
scare away all the people. Doesn't that sound wicked and evil to you?
The
beautiful lady shown in the pictures represents God's truth and our Holy Mother
Church. Saint George is fighting evil to protect the Church!
Saint
George was a soldier in the Roman army. He was one of the Roman emperor
Diocletian's favorite soldiers. Maybe that's why, when Diocletian had notices
put up proclaiming that Christianity was against the law, George thought that he
could change the emperor's mind. He tore down the notices and went to
Diocletian. Saint George declared that the new law was cruel and against God.
Then he quit the army. For this, George was arrested, tortured and finally
executed.
When
people heard of the death of this brave soldier, instead of being frightened and
abandoning their faith in Jesus, they took courage from George's example. Songs
and poems were written about the bravery of this soldier. He was adopted as the
patron saint of England by the first Norman kings, in about 1000.
Everyone
has some 'dragon' of sin or weakness to fight against for Jesus' sake. Everyone
is called to be a 'soldier for Christ' by the sacrament of confirmation. Saint
George, the brave soldier, will help us whenever we ask him.
Prayer:
Lord, we acclaim Your might and humbly pray. Just as Saint George imitated
the Lord's Passion, so let him now come to the aid of our weakness.
La
vie et la passion du Saint et glorieux Grand-Martyr Georges le Tropeophore
Ce
grand et admirable athlète du Christ était issu d'une famille de Cappadoce,
riche et de haute condition. Ayant perdu son père à l'âge de dix ans, sa
mère Polychronia, qui était devenue chrétienne à l'insu de son mari,
retourna dans sa patrie, la Palestine, et éleva son jeune fils dans les vertus
évangéliques. De
belle apparence, intelligent et de mœurs raffinées, Georges entra dans la
carrière militaire à l'âge de dix-huit ans. Il plut à ses supérieurs et fut
rapidement élevé au grade de tribun de la garde impériale, puis, semble-t-il,
à la dignité de préfet.
De
retour vers la Cappadoce après une campagne victorieuse, passant dans la
région d'Attalia en Pamphylie, il délivra la fille du roi, qui avait été
livrée en pâture à un redoutable dragon, et mit à mort la bête par la force
surnaturelle qu'il tirait de sa foi. Admiratifs
devant cette démonstration de la puissance accordée par le Christ à ses
fidèles contre les puissances du mal, les païens de l'endroit se convertirent
tous au christianisme [2].
Au
temps de la Grande Persécution déclenchée par Dioclétien (vers 304), comme
l'empereur avait convoqué à Nicomédie tous les gouverneurs d'Orient pour leur
communiquer ses décrets contre les Chrétiens, Saint Georges, sentant que le
moment était venu pour lui de confesser publiquement le Christ, distribua tous
ses biens aux pauvres, affranchit ses esclaves et se rendit à la cour. Il se
présenta au milieu de l'assemblée et reprocha au souverain de verser
injustement le sang innocent des Chrétiens. Stupéfait, Dioclétien chargea son
second, Magnence, d'interroger cet insolent sur sa croyance. Georges répondit
que c'était parce qu'il croyait au Christ, vrai Dieu, qu'il était venu sans
crainte leur adresser ces reproches. Une fois remis de sa stupeur, l'empereur,
craignant l'agitation de l'assistance, proposa au Saint de le couvrir d'honneurs
à condition qu'il accepte de sacrifier aux dieux de l'Empire. Georges répondit
: « Ton règne se corrompra et disparaîtra rapidement, sans te procurer aucun
profit; mais ceux qui offrent un sacrifice de louange au Roi des Cieux
règneront avec Lui pour l'éternité !»
Sur
l'ordre du souverain les gardes frappèrent de leurs lances le Saint au ventre.
Le sang se mit à couler à flot, mais, dès les premiers coups, leurs armes se
tordirent comme si elles étaient faites de matière molle. Le soldat du Christ
fut alors jeté en prison, avec une lourde pierre sur la poitrine. Le lendemain,
il comparut de nouveau devant le tyran et montra la même fermeté, aussi
l'attacha-t-on à une roue suspendue au-dessus d'instruments tranchants, de
sorte que, quand on la faisait tourner, le corps du Saint était progressivement
coupé en morceaux. Surmontant la douleur par le débordement de son amour pour
Dieu, Saint Georges ne cessait pas de rendre grâce au Seigneur. Une voix se fit
alors entendre du ciel, disant : « Ne crains rien, Georges. Je
suis avec toi ! » Et un Ange, vêtu d'une robe
blanche plus brillante que le soleil, descendit pour le délier et le guérir de
ses blessures. Lorsqu'il se présenta sain et sauf devant l'empereur, deux
officiers de la garde, Anatole et Protoléon, confessèrent le Christ à haute
voix. Ils furent aussitôt décapités. L'impératrice Alexandra (cf. 21 avril),
elle aussi, se déclara chrétienne, mais Magnence la contraignit à se retirer
au palais.
On
jeta alors le Saint dans une fosse remplie de chaux vive ; mais, tel les Trois
Jeunes Gens dans la fournaise de Babylone, il en sortit sain et sauf au bout de
trois jours, salué par la foule qui s'écriait « Grand est le Dieu de Georges
! » L'empereur, restant toutefois insensible devant toutes ces démonstrations
de la puissance du Christ, ordonna de forcer le Martyr à marcher avec des
chaussures garnies de pointes rougies au feu. « Cours, Georges, vers l'objet de
tes désirs ! » se disait le Saint en invoquant le secours du Seigneur. Et
c'est une fois de plus, incorrompu et rayonnant de grâce, qu'il se présenta
devant le tyran.
Par
la grâce de Dieu, il échappa aussi au poison préparé par un mage nommé
Athanase. Comme celui-ci et ses congénères restaient encore incrédules, en
pensant que Georges usait de quelque artifice magique, à leur demande il
ressuscita un mort enseveli depuis trois cents ans. Celui-ci se prosterna devant
le Saint et, déclarant qu'il avait été tiré de l'enfer par sa prière, il
confessa le Christ. Le mage vaincu tomba alors aux pieds du serviteur de Dieu,
lui demanda pardon et proclama à son tour la vraie foi. Eclatant de fureur
Dioclétien ordonna de décapiter sur le champ Athanase et le ressuscité.
Nombre
de ceux qui avaient cru au Christ à la suite des miracles de Saint Georges
trouvèrent le moyen d'aller le visiter dans sa prison afin d'être instruits
des vérités évangéliques ou pour recevoir la guérison de leurs maux. Le
Saint compatissait à la douleur de chacun et il ressuscita même le boeuf d'un
paysan nommé Glykérios. Ce dernier fut ensuite arrêté et décapité sans
autre forme de procès.
Le
lendemain Dioclétien fit comparaître Georges au temple d'Apollon, en présence
d'une foule considérable. Feignant de vouloir sacrifier, le Martyr entra dans
le temple et s'adressa à l'idole en faisant le signe de la Croix. Les démons
qui habitaient la statue confessèrent alors avec frayeur que seul le Christ est
Dieu véritable et ils sortirent dans un grand brouhaha, laissant les statues
inertes s'effondrer à terre. Les prêtres et les païens chassèrent alors le
Saint à grands cris et le ramenèrent au palais. Attirée par le tumulte,
l'impératrice Alexandra sortit, fendit la foule en criant : « Dieu de Georges,
viens à mon aide ! » et elle tomba aux pieds du Saint. Ne pouvant plus
contenir sa rage le tyran, dont le coeur s'était endurci comme autrefois celui
de Pharaon, ordonna de les décapiter tous les deux. Mais, la veille de
l'exécution, Alexandra remit paisiblement son âme à Dieu dans la prison.
Le
jour venu, Saint Georges se rendit sur les lieux de l'exécution suivi d'une
grande foule. Il rendit grâce à Dieu pour tous Ses bienfaits et, demandant Son
assistance en faveur de tous ceux qui invoqueront avec confiance son
intercession dans la suite des siècles, il inclina la nuque sous le glaive et
partit pour remporter au ciel les trophées de la gloire éternelle.
Conformément
à la recommandation du Saint, son serviteur transporta ensuite sa précieuse
relique dans sa patrie, Lydda (Diospolis) en Palestine (cf. 3 novembre), où
d'innombrables miracles s'accomplirent dans la vaste église que l'on
construisit en son honneur.
Le
culte de Saint Georges a connu une immense faveur dans tout le monde chrétien,
tant en Orient quen Occident. Il a été St Georgeschoisi pour protecteur de
pays comme la Géorgie [3]
et la Grande-Bretagne, des milliers d'églises lui ont été consacrées et
toute âme chrétienne voit en lui l'incamation des vertus de vaillance, de
patience dans les afflictions et de confiance en l'assistance de la Grâce que
le Christ, Maître du combat, a recommandées à tous les soldats de la piété.
NOTES:
[1]
D'autres compagnons de martyre de St. Georges sont commémorés le 24.
[2]
Bien qu'absent des plus anciennes Passions, ce miracle est devenu le thème le
plus célèbre des représentations iconographiques de St. Georges.
[3]
Cf. la notice de Ste. Nina, 14 janvier.
Namenspatron
unseres Bundes
Sankt
Georg ist der Schutzpatron der Pfadfinder.
Die
Drachenlegende
Der Ritter Georg kam einmal in die Gegend der Stadt Silena. Nahe bei der
Stadt lag ein See, in dem ein gifitger Drache wohnte. Immer wieder kam er bis
unter die Mauern der Stadt und verpestete mit seinem giftigen Atem so sehr die
Luft, daß viele Stadtbewohner daran starben. Damit seine Mordlust nicht
überhand nahm, gaben die Bürger ihm täglich zwei Schafe zum Fraß.
Als sie kaum noch Schafe finden konnten, sahen sie sich gezwungen, dem
Drachen einen Menschen und ein Schaf zu opfern. Jedesmal wurde das Los geworfen,
und so konnte niemand dem Drachen entrinnen. Auch die einzige Tochter des
Königs traf das Los.
Der König wollte sie mit Gold und Silber, ja mit der Hälfte seines
Reiches zurückkaufen, aber die Leute kamen in großen Scharen und schrien:
“Warum willst Du die Stadt um Deiner Tochter willen verderben? Wenn Du sie
nicht opferst, so müssen wir alle am Giftatem des Drachen sterben.
Da sah der König, daß seine Tochter verloren war. Er küßte sie und
rief in seinem Schmerz: “Oh, wäre ich doch vor Dir gestorben, dann hätte ich
Deinen Tod nicht erleiden müssen!”
Wie die Königstochter nun weinend am See stand, kam gerade Georg
dahergeritten und fragte sie nach ihrem Kummer. “Flieht!”, rief sie. “Der
Drache wird sonst uns beide verderben.” Georg aber sprach: “Sei ohne
Furcht, ich will Dir helfen im Namen Christi!” Dann
sprang er auf sein Roß, machte das Kreuzzeichen und ritt gegen den Drachen.
Mit großer Wucht rammte er ihn mit der Lanze, so daß er zu Boden
stürzte. Er rief der Königstochter zu: “Komm, hab keine Angst, wirf ihm
deinen Gürtel um den Hals!”
Sint
Joris de drakendoder(Getijdenboek, Zuidelijke
Nederlanden, Willem Vrelant (illuminator); circa 1460, inv nr 76 F 7, collectie
Koninklijke Bibliotheek,
Den Haag)
Je
kunt de draak met iets of iemand steken, iemand uitmaken voor draak
of drakenpit of een draak van een (lelijke) spijkerbroek
hebben! En hoe Marten
Toonder
je ook laat smelten voor het kleine draakje Zwelgje in de film Als je
begrijpt wat ik bedoel; de draak kampt al eeuwen met een ontzettend fout
imago. Bijna altijd verschijnt hij als belichaming van het kwaad naast een
symbool van het goede, zoals de draak naast
Sint Joris
.
Er
was eens, lang geleden
Turkije
is niet alleen de bakermat van Sint
Nicolaas
, ook Sint Joris komt er vandaan. Joris leefde in de derde eeuw in de
streek Cappadocië. Hij stierf in Lydda, Palestina. In tegenstelling tot zijn
landgenoot Nicolaas, zijn de goede daden van Joris bij leven en welzijn
onduidelijk. Aangenomen wordt dat hij ten tijde van de Romeinse keizer Diocletianus
mensen bekeerde tot het Christendom. De keizer nam hem dat niet in dank
af en veroordeelde hem ter dood. Maar Joris overleefde het drinken van de
gifbeker, radbraken en een verblijf in een ketel kokend water. Hij werd
definitief tot zwijgen gebracht toen hij werd onthoofd. In elk geval was de dood
van deze martelaar al spectaculair genoeg om heilig verklaard te worden.
En
die draak dan?
In
de eerste eeuwen na Christus hebben de Romeinen het nog voor het zeggen in grote
delen van Europa. Christenen worden vervolgd en belijden hun geloof in het
geheim. Ze commmuniceren onderling veiligheidshalve met symbolen. Het bekeringsproces
wordt bijvoorbeeld als volgt weergegeven: landstreken of steden worden
afgebeeld als een vrouw en het overwonnen heidendom als een draak. Sint
Joris, als Christenbekeerder, zit daarbij op een wit paard en heeft de draak met
een speer of zwaard verslagen.
In
de loop der eeuwen raakte de betekenis van de afbeeldingen in de vergetelheid en
verzonnen toeschouwers er een nieuw heldenverhaal bij, gebaseerd op oudere
drakenverhalen. Een bekende drakendoder uit de Griekse mythologie is Perseus.
Hij verslaat een draak om prinses Andromeda te redden van haar lot als
drakenmaaltijd. Dit concept wordt vrij letterlijk overgeplakt op Sint Joris. In
het nieuwe verhaal doodt Joris een draak en redt hiermee een
koningsdochter in ruil voor bekering van het volk.
Toch
moet iets van de originele bedoeling nog bekend zijn geweest bij de middeleeuwse
kruisvaarders. Het lijkt tenminste zijn populariteit tijdens de kruistochten te
verklaren. Sint Joris wordt afgebeeld als een dappere krijger, en uitgebeeld als
een Romeins soldaat of een middeleeuwse ridder met kruisvaardersvlag.
Carrière
Sint
Joris is in de 13de eeuw beschermheilige van diverse steden in Europa, waaronder
Venetië. In 1222 brengt hij het zelfs tot beschermheilige van Engeland. In
Nederland is Sint Joris ook een bekende beschermheilige, maar dan van de gilden
van de (voetboog)schutters.
Op zijn naamdag, 23 april, bezoeken de schutters de mis en dragen zijn beeld mee
in processies.
Verder
is hij beschermheilige van wapendragers als soldaten, militairen en
boogschutters, ruiters, gevangenen en van ziekenverzorgers en scouts.
Monique
Ras
(Detail
van een drinkhoorn
van het Amsterdamse St. Jorisgilde,
1566, inv. nr. VI B8-13965, collectie Amsterdams Historisch Museum, Amsterdam)
San
Jorge, Mártir, Patrono de Inglaterra
23 de Abril
La vida de San Jorge se popularizó en Europa durante la Edad Media,
gracias a una versión bastante "sobria" de sus actas. Según
cuenta la tradición, el santo era un caballero cristiano que hirió gravemente
a un dragón de un pantano que aterrorizaba a los habitantes de una pequeña
ciudad. El pueblo sobrecogido de temor se disponía a huir, cuando San Jorge
dijo que bastaba con que creyesen en Jesucristo para que el dragón muriese. El
rey y sus súbditos se convirtieron al punto y el monstruo murió.
Por entonces estalló la cruel persecución de Diocleciano y Maximiano; el santo
entonces comenzó a alentar a los que vacilaban en la fe, por lo que recibió
crueles castigos y torturas, pero todo fue en vano. El emperador mandó a
decapitar al santo, sentencia que se llevó a cabo sin dificultad, pero cuando
Diocleciano volvía del sitio de la ejecución fue consumido por un fuego bajado
del cielo. Esta versión popular de la vida del santo, induce a que en realidad
San Jorge fue verdaderamente un mártir de Dióspolis (es decir Lida) de
Palestina, probablemente anterior a la época de Constantino. No se sabe
exactamente como llegó a ser San Jorge patrón de Inglaterra. Ciertamente
su nombre era ya conocido en las islas Británicas antes de la conquista de los
normandos. En todo caso,
es muy probable que los cruzados especialmente Ricardo I hallan vuelto del
oriente con una idea muy elevada sobre el poder de intercesión de San Jorge.
Giorgio, il cui sepolcro è a Lidda (Lod) presso Tel Aviv in Israele, venne onorato, almeno dal IV secolo, come martire di Cristo in ogni parte della Chiesa.
La tradizione popolare lo raffigura come il cavaliere che affronta il drago, simbolo della fede intrepida che trionfa sulla forza del maligno.
Una leggenda narra che un orribile drago uscisse di tanto in tanto dal fondo di un lago portando morte con il suo pestifero alito nelle vicine città. Per tenere lontano tanto flagello, le popolazioni del luogo offrivano al mostro giovani vittime, estratte a sorte. Un giorno toccò alla figlia del re offrirsi in pasto al drago. Il monarca, nulla poté per evitare quella orribile sorte alla tenera figliola, irrimediabilmente votata all'atroce fine, quando, in suo aiuto accorse un coraggioso cavaliere proveniente dalla Cappadocia, Giorgio appunto.
Il prode guerriero sguainò la sua spada e ridusse il terrificante drago come un mite agnellino ormai inoffensivo, tra lo stupore di tutti gli abitanti che si serravano in casa spaventati. Il misterioso cavaliere li rassicurò, gridando loro di essere venuto a vincere il drago in nome di Cristo, perché si convertissero e fossero battezzati.
Anche la gloriosa fine di questo martire ha lo stesso sapore di leggenda. Condannato a morte per aver rinnegato gli dei dell'impero, i carnefici sperimentarono sul suo corpo i più atroci tormenti.
S. Giorgio, oltre ad avere dato il nome a città e a paesi, è stato proclamato patrono di città come Genova, di intere regioni spagnole, del Portogallo, della Lituania e dell'Inghilterra, con la solenne conferma, per quest'ultima, di papa Benedetto XIV.Santo
guerreiro; Padroeiro da Inglaterra, Portugal, Lituânia e Geórgia
Data
de comemoração: 23 de Abril
m
torno do século III D.C., quando Diocleciano era imperador de Roma, havia nos
domínios do seu vasto Império um jovem soldado chamado Jorge. Filho de pais
cristãos, Jorge aprendeu desde a sua infância a temer a Deus e a crer em Jesus
como seu salvador pessoal.
Nascido
na antiga Capadócia, região que atualmente pertence à Turquia, Jorge mudou-se
para a Palestina com sua mãe após a morte de seu pai. Lá foi promovido a
capitão do exército romano devido a sua dedicação e habilidade - qualidades
que levaram o imperador a lhe conferir o título de conde. Com a idade de 23
anos passou a residir na corte imperial em Roma, exercendo altas funções.
Por
essa época, o imperador Diocleciano tinha planos de matar todos os cristãos.
No dia marcado para o senado confirmar o decreto imperial, Jorge levantou-se no
meio da reunião declarando-se espantado com aquela decisão, e afirmou que os
os ídolos adorados nos templos pagãos eram falsos deuses.
Todos
ficaram atônitos ao ouvirem estas palavras de um membro da suprema corte romana,
defendendo com grande ousadia a fé em Jesus Cristo como Senhor e salvador dos
homens. Indagado por um cônsul sobre a origem desta ousadia, Jorge prontamente
respondeu-lhe que era por causa da VERDADE. O tal cônsul, não satisfeito, quis
saber: "O QUE É A VERDADE ?". Jorge respondeu: "A verdade é meu
Senhor Jesus Cristo, a quem vós perseguis, e eu sou servo de meu redentor Jesus
Cristo, e nele confiado me pus no meio de vós para dar testemunho da verdade."
Como
São Jorge mantinha-se fiel a Jesus, o Imperador tentou fazê-lo desistir da fé
torturando-o de vários modos. E, após cada tortura, era levado perante o
imperador, que lhe perguntava se renegaria a Jesus para adorar os ídolos. Jorge
sempre respondia: "Não, imperador ! Eu
sou servo de um Deus vivo ! Somente a Ele eu temerei e adorarei". E Deus,
verdadeiramente, honrou a fé de seu servo Jorge, de modo que muitas pessoas
passaram a crer e confiar em Jesus por intermédio da pregação daquele jovem
soldado romano. Finalmente, Diocleciano, não tendo êxito em seu plano macabro,
mandou degolar o jovem e fiel servo de Jesus no dia 23 de abril de 303.
A
devoção a São Jorge rapidamente tornou-se popular. Seu culto se espalhou pelo
Oriente e, por ocasião das Cruzadas, teve grande penetração no Ocidente.
Георгий
Победоносец
жил в Риме в III
веке. Он
происходил
из знатного
каппадокийского
рода. Его отец
принял
мученическую
кончину за
Христа, когда
Георгий был
еще ребенком.
Юношей он
поступил на
военную
службу, его
храбрость и
мужество
были
замечены
императором
Диоклитианом
(284-305), и в 20 лет
Георгий был
принят в
стражу
императора
со званием
комита -
одного из
старших
военачальников.
Георгий
открыто
считал себя
христианином.
Во время
гонения на
христиан,
начатого
императором
Диоклетианом,
Георгий
сложил с себя
военный чин и
стал
исповедником
христианства.
На вопрос
императора,
каковы же
дела
Христовы,
Георгий
ответил: «Слепых
просвещать,
прокаженных
очищать,
подавать
хромым
хождение,
глухим - слух,
изгонять
бесов,
воскрешать
умерших».
Георгий
творил
многочисленные
чудеса -
исцелял
больных,
воскрешал
мертвых,
обращал в
христианство
закоренелых
язычников, за
что был
подвергнут
изощренным
пыткам и был
обезглавлен
в Никомедии
около 303 года.
Великомученика
Георгия за
мужество и за
духовную
победу над
мучителями,
которые не
смогли
заставить
его
отказаться
от
христианства,
а также за
чудодейственную
помощь людям
в опасности
назвали
Победоносцем.
Прошло всего
десять лет - и
святой
равноапостольный
Константин,
один из
преемников
Диоклитиана
на римском
престоле,
приказал
начертать на
знаменах
Крест и завет,
запечатленный
кровью
великомученика
и
Победоносца
Георгия и
тысяч
неведомых
мучеников: «Сим
победиши».
Еще в древней
Византийской
империи имя
Георгия
Победоносца
вошло в
общественную,
политическую
и военную
жизнь страны
как великое и
особо чтимое.
Изображением
святого
Георгия
украшали
знамена,
печати, шлемы
и щиты.
Императоры
Византии
Тиверий II,
Константин и
Иустин II
ввели
изображения
святого
Георгия на
монетах.
Император
Георгий
Кодин в
церемониалах
византийского
двора
предписал,
чтобы в
Константинополь,
на праздник
Рождества
Христова,
считавшийся
в то время
одним из
самых
торжественных,
изображение
Георгия
Победоносца
в виде
вооруженного
всадника на
белом коне
приносили с
крестным
ходом в
дворцовые
палаты, для
воздаяния
пред ним
особых
почестей.
Мощи святого
Георгия
Победоносца
положили в
палестинском
городе Лида, в
храме,
носящем его
имя, глава же
его хранится
в Риме, в
церкви,
основанной
еще в конце IV
века, на
развалинах
языческой
базилики (храма)
Семприниона
у подножия
Палатинского
холма. В
ризнице
церкви
хранятся
также копье и
хоругвь
Георгия
Победоносца,
принадлежавшие
некогда
святому
угоднику,
когда он был
еще римским
военачальником.
Культ
святого
Георгия
проник из
Византии на
Русь в X-XI
веках.
Первоначально
святой
Георгий
известен как
покровитель
князей,
особенно в их
военных
походах. Он
изображался
на иконах в
виде
стоящего
воина с
копьем и
щитом или с
мечом и
копьем.
Постепенно
стоящего
воина
заменяет
всадник-змееборец,
которому и
посвящалось
сказание «Чудо
Георгия о
Змие». В нем
повествовалось
о том, как
святой воин
Георгий спас
царскую дочь
от
чудовищного
змея-людоеда,
усмирив его
при помощи
креста и
молитвы, а
затем
пронзил змея
копьем.
Легенда
нашла
отражение в
древнерусской
живописи,
прежде всего
в иконописи, в
прикладном
искусстве и
скульптуре.
Георгий
Победоносец
со временем
стал
почитаем не
только
князьями, но и
простыми
людьми.
Народная
любовь к нему
выразилась в
духовном
стихе о
Егории
Храбром,
который
терпит много
мучений за
свою веру.
Популярность
святого
Георгия -
заступника и
защитника,
своеобразного
народного
героя,
безусловно,
не осталась
без внимания
московских
князей. Со
времен
христианской
Руси святой
Георгий
является
ангелом-хранителем
и
покровителем
великокняжеской
семьи. Сын
великого
князя
Владимира
Ярослав
Мудрый, во
крещении
Георгий,
первым
способствовал
почитанию
Победоносца
среди
православных.
Он основал
Юрьевский
монастырь в
Новгороде,
воздвиг храм
святого
Георгия в
Киеве. Имя
Георгия
Победоносца
носил
основатель
Москвы Юрий
Долгорукий. С
княжением
великого
князя
Дмитрия
Донского
святой
Георгий
выступает
как
покровитель
Москвы, его
изображение
становится
гербом
государей
московских, а
позже входит
в состав
русского
государственного
герба -
Российского
орла. В
дореволюционной
России
святой
Георгий был
главной
воинской
наградой, а
изображение
юноши,
поражающего
копьем змея,
до сих пор
присутствует
на гербах
многих
европейских
городов, в том
числе Москвы.
В 1856 году
учреждается
герб
Московской
губернии с
образом
Георгия
Победоносца.
Герб
российской
столицы
восстановлен
Законом
Москвы от 1
февраля 1995
года. В основу
герба
положен
сюжет «Чуда
Георгия о
Змие».
sv.
Jiří (zemřel 303 n. l.)
Sv.
Jiří (Georgius), voják a světec, s nímž je pevně svázána
legenda o boji s drakem, přichází podle tradice na svět někdy
po polovině 3. století našeho letopočtu jako potomek šlechtického
rodu v anatolské Kappadokii (snad ve městě Kayseri).
Když
umírá, zavražděn pohany, Jiřímu otec, odchází Jiří s
matkou do její rodné vlasti, do Palestiny, kde pak žije ve městě
Lydda (též Diospoli, dnešní Lod, nalézající se mezi Tel Avivem a
Jeruzalémem).
Ve
svém novém domově si Jiří vede zdárně jako voják - je statečný
a silný, brzy se stává plukovníkem římské armády: přitom všem
je věřícím křesťanem.
Se
svojí vírou se sv. Jiří netají - prý dokonce přizná svoji
oddanost křesťanství i před samotným císařem
Diokleciánem, známým pronásledovatelem křesťanů. Císaře
Jiřího přiznání rozzuří - pak následuje krutý trest: Jiří
je odsouzen jako vlastizrádce k trestu smrti, před popravou má přitom
být co nejvíce mučen - jak císař rozkáže, tak to i je: podle
legendy je Jiřímu na krk zavěšen těžký kámen, jeho tělo
je drásáno kolem s hřeby, a teprve když z něj visí cáry kůže
a masa, je Jiří, podle tradice 23. dubna roku 303, sťat.
S
osobou sv. Jiřího je spojeno množství legend, z nichž ta patrně
nejznámější vypráví o jeho souboji s drakem - tato legenda vypráví o
tom, jak Jiří zbaví občany lybijské Silené draka. Ten žije
nedaleko města v močále (či v jezeře) a otravuje vzduch ve
městě svým dechem. Aby nestvůra nechala město na pokoji,
musí jí občané Silené obětovat - nejprve dvě ovce každý den
a později pak dvě děti, určené losem. Nakonec padne los na
princeznu Cleolindu, dceru krále Silené - když pak jde princezna ve
svatebním šatu vstříc jisté smrti, potká ji Jiří, který jí
slíbí, že ji z moci Ježíše Krista zachrání: probodne draka svým kopím,
zraní ho a pak ho odvede do města, kde ho zabije - na znamení díků
se pak nechá patnáct tisíc občanů Silené Jiřím pokřtít.
Kult
sv. Jiří je dodnes velice rozšířen ve východním křesťanství,
sv. Jiří je patronem vojáků (prý se zjevil křižáckým vojskům
před porážkou Saracénů v roce 1098), též zbrojířů,
řezníků, sedlářů, ale i skautů. Zároveň je Jiří
patronem Anglie, Řecka, Portugalska atd.
V
českých zemích je sv. Jiří mimořádně oblíbený světec
- je mu zasvěceno mnoho kostelů i kostelíků po celé zemi, je třeba
zmínit zejména druhou nejstarší křesťanskou svatyni na Pražském
hradě, kostel sv. Jiří, založený již v roce 920 (po roce 973 přebudovaný
na baziliku).
Atributy
sv. Jiří jsou kopí a brnění, nejčastěji je pak
zobrazován na koni, bojující s drakem, symbolem zla.
V
českém kalendáři je sv. Jiří 24. dubna.
(św.
Jerzy patron skautingu)
Z Wikipedii
(Prawosławna
(bułgarska)
ikona św.
Jerzego)
Jerzy,
męczennik,
patron
rycerzy, skautingu
i harcerstwa.
Główny patron Anglii.
Przypuszczalnie urodził się w
Kapadocji
z pobożnych rodziców i dorastał w atmosferze chrześcijańskiej
rodziny. Był najprawdopodobniej żołnierzem, może wyższym
oficerem armii rzymskiej. Za zdarcie antychrześcijańskiego edyktu Dioklecjana
z murów miasta Nikomedii był okrutnie torturowany i zamęczony w
palestyńskiej Liddzie z początkiem IV
wieku (284 - 305).
Kościół
grecki nazywał św. Jerzego "wielkim męczennikiem",
a jego dzień jest jednym z największych świąt. O jego
wstawiennictwo proszono zwłaszcza przed bitwą. Za panowania pierwszych
królów normandzkich wybrano go patronem Anglii,
a król Edward
III nazwał jego imieniem order
rycerski nadawany tym, którzy wykazali się szczególnym męstwem
w boju.
Pierwszy kościół
pod jego wezwaniem wzniósł Konstantyn
Wielki. Kult
św. Jerzego szeroko rozpowszechnił się od IV
wieku, zrazu na Wschodzie, gdzie był czczony jako jeden z największych
męczenników, a od IX
wieku - na Zachodzie jako święty wspomożyciel. Okres walk w
obronie Grobu Chrystusa
stał się czasem niebywałego rozpowszechnienia kultu,
będącego jednym ze znamion rozkwitu kultury rycerskiej. Pod Liddą
krzyżowcy odbudowali w 1191
kościół św. Jerzego, zburzony wcześniej przez muzułmanów
w 1010.
Patron
skautingu i
harcerstwa.
W większości środowisk harcerskich
23
kwietnia jest obchodzony jako Dzień św. Jerzego - patrona
harcerstwa (ale i zarazem skautingu).
(Herb
Moskwy - Święty
Jerzy zabija smoka)
Ikonografia
kościelna zazwyczaj przedstawia go w walce ze smokiem.
Być może jest to metafora odwołująca się do grzechu - Każdy
człowiek, starając się żyć święcie, pokonuje
smoka, którym jest własny grzech. Czyż więc nie możemy
powiedzieć, że święty Jerzy naprawdę pokonał smoka?
Czasem przedstawiany jest w scenie męczeństwa
(ścięcie mieczem). Legenda
ta powstała jednak dopiero w XII
wieku.
Споруджено
в 1744-1770 роках у
стилі
українського
барокко.
Վերջին շաբաթներին Ջավախքից եւ Վրաստանի հայաշատ այլ շրջաններից ստացվում են մտահոգիչ լուրեր: Մասնավորապես հուլիսի 17-ին Ախալքալաքի վրացական դպրոցի վրա հարձակվել են տեղի հայ երիտասարդները, ջարդուփշուր արել պատուհանների ապակիները, աշակերտական նստարանները եւ դպրոցական գույքը:
Նույն օրը միջադեպ է գրանցվել Սամսա գյուղում, որտեղ տեղի հայերը վիճաբանության մեջ են մտել Թբիլիսիից եկած վրաց ուսանողների հետ: "Ռեգնումը" հաղորդում է, որ վրացի ուսանողները Սամսա էին եկել բարեկարգելու այնտեղ գտնվող 12-րդ դարի վանքը: Վիճաբանությունը ծագել է այն պատճառով, թե վանքում գտնվող որմնանկարները վրացակա՞ն, թե՞ հայկական են: Վիճաբանությունը վերածվել է ծեծկռտուքի, վրացի ուսանողներից մեկը ստացել է ուղեղի ցնցում, եւ նրան տեղափոխել են Թբիլիսիի հիվանդանոց: Ծեծկռտուքը դադարեցվել է ոստիկանության միջամտությամբ:
Ըստ Ջավախքից ստացվող տեղեկությունների, Սամսա ժամանած վրացի ուսանողները ոչնչացրել են հայկական Սուրբ Գեւորգ եկեղեցու շրջակայքի խաչքարերը: "Եթե նրանք ցանկություն ունեն այստեղ վանք հիմնադրել, ապա նրանց ինչո՞ւ են խանգարում մեր խաչքարերը", բողոքել են հայ գյուղացիները: Իր հերթին Ախալքալաքի Սբ. Խաչ եկեղեցու հոգեւոր հովիվ տեր Սամվել Թորոյանն ասել է, որ վրացիների նման վարքը հաստատում է հայկական եկեղեցիների հանդեպ վրաց քաղաքականությունը:
Հիշեցնենք, որ մի քանի շաբաթ առաջ միջադեպ էր գրանցվել Ծալկայում, որտեղ հաստատված Վրաստանի ներքին զորքերի ուժերը կրակահերթով վիրավորել էին տեղի հայ բնակիչներ
